یکشنبه 19 مهر1388
حضور غایبانه
پیشکش به یک دوست
پست حضور غایبانه را به نشانه ی ارادت ، به همبلاگ عزیز قاصدک تقدیم می کنم . او که با زلال اندیشه اش ، پنجره های تازه ای از زیبایی معنوی را به روی من گشود.او که گفتارش ترجمان صادقانه کلام سهراب است : چشم ها را باید شست ، جور دیگر باید دید . 
به او قول داده بودم از دغدغه های مشترک بنویسم .
صبح بی تو رنگ بعد از ظهر یک آدینـه دارد
بی تو حتی مهربانی حالتـــی از کینــــــه دارد
بی تو می گویند تعطیل است کار عشق بازی
عشق اما کی خبر از شــــنبه و آدینـه دارد!
مهدی عزیز ، ای صادق تر از صبح !
حضور غایبانه تو آخرین معجزه آسمان است و جهان از روزی که این شگفتی نازل شد ، از حضور غایبانه ات سرشار است .
شگفتا ! این چه غیبتی ست که همه حاضران را به جویی نمی خرد و خرمنی از شاهدان را به خوشه ای بر نمی گیرد ! غیبت بهانه ای ست برای انتظار ، و انتظار قیمتی است که با آن می توان مقیم بهشت شد .
حضور تو که هرگز غایب نمی شود ، حضور غایبانه تو همان ظهور است ، بی نمک انتظار . و ما حضور ملیح تو را ، که بهانه آن انتظار عاشقانه ماست ، بیش از آن احساس می کنیم که آسمان ستاره را .
ای پاک تر از نسیم !
هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست
ور نه تشــریف تو بر بالای کس کــوتاه نیست
..... و غفلت ما از غیبت تو تلخ تر است . آمدنت ، مثل شعری ناگهانی ست ، مثل گریه ، با خود هزار عاطفه می آورد ، مثل تحویل سال است ، پر از خنده و دیدار .
..... و آمدنت دور نیست .
شنبه 12 آبان1386
محبوب نا شناس
خدايا !
من از آن زمان كه شنيده ام " محبوبمان ناشناس در ميان ما مي گردد و در همين فضا تنفس مي كند و وقتي ظهور كند همگان مي گويند كه ما پيش از اين او را ديده ايم " ، به همه سلام مي كنم .
شايد كه لا اقل پاسخي
هرچند به ناشناس از او بشنوم .
اي خدا!تا كي ما ناشناسا بمانيم و او ناشناخته؟
مناجاتي از سيد مهدي شجاعي
پنجشنبه 8 شهریور1386
شکوای سبز
جانم فدای تو ! ای غایبی که ظهور به تو معنا میشود و وجود از تو تجسم می یابد و....
دلهای ما هماره آکنده از حضور حیاتبخش توست.
جانم فدای تو ! ای دور از وطن ، که خود موطن مایی ، وطن حیات بیتاب توست و تو روح این تن های بیقراری.
جان فدای تو ! ای والاترین آرزوی هر مشتاق ، ای برترین تمنای هر مومن ، ای زیباترین اجابت هر قنوت.
جان فدای تو ! ای پیچیده در عزتی بی نظیر ، ای گره خورده باکرامتی بی مثال.
کی میشود که صبح ، ناشتای چشمهایمان را به نگاه تو بگشاییم ؟ کی میشود که شام ، تصویر تو را به قاب
خوابهایمان ببریم ؟کی میشود که شب و روزمان در فضای ظهور تو بگذرد؟
کی میشود که عطر ظهور تو در شامه ی وجود بپیچد؟
کی میشود آن روز ، که ما تو را در میان خویش بگیریم و تو به عینه امامت کنی ، زمین را از عدل وداد پر گردانی،
دشمنانت را به خاک سیاه عقوبت بنشانی و ریشه ی حق ستیزان و مستکبران و گردنکشان و ستمگران را
بسوزانی . وما بگوییم: الحمدلله رب العالمین. برداشتی از دعای ندبه
جمعه 26 مرداد1386
در رکاب قائم
توجه : اين مطلب تاريخ مصرف ندارد .
پروانه ، آن زمان که راه در امتداد نور مي پويد ، پروانه ايست و آنگاه که بي خويش خاکسترش را بر گرد نور طواف مي دهد ، فرزانه اي ديگر .
آدمي کجا آنگونه که خود را براي جنگيدن گرم مي کند ، مي جنگد ؟
ميدان تير کجا و صحنه ي کارزار فرا گير کجا ؟
باري ، اين که دشمن را اينچنين به خاک ذلت افکنده است هنوز جنگ ما نيست ; سماع عارفانه ماست .
اين که از چشمه ي لبها و دهان ما مي جوشد و چنگ بر قلب دشمن مي زند ، هنوز رجز جنگ نيست ، ترنم عاشقانه ماست .
آنچه اکنون زمين را به لرزه دراورده است ، جست و خيز و يورش جنگجويانه ما نيست ; نرمش سالکانه ماست .
خواهد رسيد ، هنگامه ي نبرد !
ما کنون تمرين شهادت مي کنيم .
جمعه 26 مرداد1386
جمعه ي انتظار
مي دانم که اگر سيصد وسيزده قطره اشک ، خالصانه و با عشق ريخته شود ، فردايش همان روز موعود است . همان روزي که سبز پوشي مسيحا نفس مي آيد و با خود رايحه ي جانبخش بهار مي آورد . همان روزي که راه عبورش پر از عطر اقاقيا مي شود و ياسهاي عاشق براي جوانه زدن در زير گامهايش با هم رقابت مي کنند . روزي که دوستداران واقعيش مي توانند خاک رهش را ببوسند و طوطياي چشم کنند .آن روز خواهد آمد .
